اميد زنده‌اند ، پرورش مي‌يابند . ( 1 ) اين سخن كه اميد دادن زيان دارد ، اشتباه است ؛ اما بايد اميد را توأم با عقلانيت به مردم عرضه كرد . همانطور كه عقلانيت توأم با نااميدي درست نيست ، اميد بدون عقلانيت هم درست نيست . بله ؛ برخي از سخنرانان و منبريان به خطا مي‌روند و در سخنانشان ، جنبه اميد بر عقلانيت غلبه مي‌كند . قاعده درست اين است : باب اميد باز است ، ولي توقيت ممنوع است . فايده اميد براي فرد و جامعه : « اينجا چراغي روشن است » ولي بعضي‌ها اميدواري را غيرواقع گرايانه مي‌دانند . احتمالاً اصحابِ اين روش ، خود ، افسرده و نااميدند . شايد به سن يأس رسيده‌اند . باورشان اين است كه عصرِ ما ، عصرِآمدن امام مهدي نيست ، « احتمال » اين كه عصر او باشد هم نيست . اينها حاضرند - و خوشحال هم مي‌شوند كه - به مردم بگوييم نه ، نه ، خبري از امام مهدي نيست و پنج هزار سال ديگر مي‌آيد . اينها به دليل اين كه « مبادا به اشتباه بيفتيم » ، مي‌خواهند نااميدي را در جامعه رواج دهند . حال آن كه ما مي‌گوييم اميد به آينده ، براي حركت جامعه امري ضروري و مفيد است ، حتي اگر اين اميد ، به زودي تحقق نيابد . چرا اميد مفيد است ؟ ائمه به ما گفته‌اند . و سخن ائمه ، سخن خدا ، و عقل و حكمت است . حتماً روي حسابي گفته‌اند ؛ شما فكر مي‌كنيد دليلش چيست ؟ يعني چه كاركردي دارد ؟ چه سودي مي‌رساند ؟

--> ( 1 ) . " الشيعة تربي بالأماني " ، غيبة نعماني ، 305 .